20-03-08

Bedenkingen over de eenzaamheid.

 

 

Het moeilijke in de eenzaamheid is niet zo zeer het gemis aan anderen, dan wel de alomtegenwoordigheid van ons zelf.

 

Om met een kalm gemoed de de eenzaamheid te doorstaan is het nodig om goed met U zelf overeen te komen en  U aan te nemen zoals ge werkelijk bent. Dat is niet zo vanzelfsprekend omdat we doorgaans teveel van ons zelf verlangen en met moeite onze gebreken aannemen.

Het is nochtans wel bekend dat niemand perfect is en dat eventuele gebreken tot het normale behoren. Zekere onder hen kunnen verbeterd worden en met moet daarheen trachten, maar andere, meer van fysiologische natuur, zullen ons verder leven vergezellen. Ze kunnen van veelvuldige aard zijn en, onder andere, onze intellectuele hoedanigheden beperken, ons fysisch potentieel verminderen en zo meer. Belangrijk is, ze te identificeren en ze dan sereen aan te nemen. En grote nederigheid is vereist, wetende dat men zich graag onberispelijk zou willen tonen, maar dat dit niet in ieder aspect mogelijk is.

 

Wat ook de geconstateerde gebreken mogen zijn, men moet tot vrede met zich zelf komen en dit temeer wanneer de gebreken niet ontdaan kunnen worden. Ik geef een persoonlijk voorbeeld: van mijn jeugd af had ik graag concertpianist willen worden. Het bleek echter dat de mobiliteit van mijn handspieren niet voldoende was. Ik heb dus moeten aannemen dat het niet mogelijk was mijn wens waar te maken en dat het beter was mijn handen te gebruiken voor wat ze konden. Sindsdien heb ik mij van een probleem vrijwaard dat door haar onherstelbaarheid, mijn ganse leven zou vergald hebben.

 

Aldus heb ik innerlijke spanningen vermeden en mij een harmonieus eigenimago kunnen voorstellen.  Ik voelde mij goed en kon met voldoening de mens beschouwen die ik werkelijk ben. De eenzaamheid stoorde mij niet en ik leefde haar in een vredig interne dialoog.

 

Het is goed zich te prijzen: te denken dat men bekwaam is de weg die men gekozen heeft te kunnen doorstaan met trots over ons zelf. Zeker gebeurt het soms, dat ik de afwezigheid van een dierbare betreur, maar het is hij die mij ontbreekt, en het niet het gewicht van de eenzaamheid dat mij verstoort.

 

12:45 Gepost door Willy de Roos in web, algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.