02-05-08

De vrijheid herzien

 

Bedenking over de vrijheid.

 

 

Dikwijls alleen aan boord van mijn schip, heb ik van een zeer grote vrijheid kunnen genieten.

Sinds het begin af heb ik de beperkingen, die door de omgeving opgelegd werden, vanzelfsprekend moeten aanvaarden.

 

Zeer snel ook, heb ik nog andere beperkingen moeten aannemen: bijvoorbeeld om een goed beeld van mijzelf te behouden verplichtte ik mij steeds netjes te houden en kort geschoren voor te komen.

 

Ik moest eveneens de tijd nemen om op vaste uren en aan een gedekte tafel de eetmalen te gebruiken.

Dat vergt veel energie in de poolgebieden omdat daar het onontbeerlijk biologisch ritme - aangegeven door de wisseling van dag en nacht - tijdens de zomermaanden vernield wordt door het ononderbroken daglicht.

 

Na het eten, moet de vaat zonder uitstel gedaan worden om te beletten dat het vaatwerk zich breekt in een slingering van het vaartuig.

Dit is maar een voorbeeld.

 

Het varen en het onderhoud van schip alsook een goede gezondheidsverzorging van mezelf vergt meer dans eens schippers inzet.

 

Kortom gezegd, bewust van de vele te volbrengen taken, trachtte ik deze te vervullen om alle conflict met mezelf te vermijden.

Dat was nodig om het mentaal welzijn te behouden en aldus steeds met zuiver gemoed te kunnen handelen.

 

Aldus leek de vrijheid snel weg te schrompelen.

Dat was echter maar omdat ik het begrip vrijheid niet correct gedefinieerd had.

De vrijheid laat niet alles toe. Ze zou zo ook niet lang kunnen bestaan.

 

Ik heb dus vlug begrepen dat de echte vrijheid niets anders is dan het recht zichzelf beperkingen op te leggen.

Dit is op zichzelf een zeer grote vrijheid, de mooiste, deze die de mens verheft tot de volwassenheid.

08:02 Gepost door Willy de Roos in web, algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-04-08

Bedenkingen bij het inschepen van onze jongeren

 


 Beveren, de 22/04/2008.

 

 

 

Aan onze jongeren.

 

De opvoeding der jeugd zou veel te kort komen indien de leer voor zelfbestuur ter zijde zou gelaten worden. In onze huidige samenleving waar regels en wetten meer en meer ieders gedrag leiden en beperken is het van groot belang om de natuurlijke en menselijke drang voor zelfregering een mogelijke uiting te bieden

 

Nog enkel de woestijn, de bergachtige streken en het zeegebied geven de mens de vrijheid om zich een eigen levensstructuur op te bouwen. Natuurlijk gelden daar ook regels, maar ze zijn door de aard van de omgeving opgelegd en moeten dus vanzelfsprekend aanvaard worden. Het bestaan van deze regels vergt een fysische en mentale bekwaamheid. De zelfregering moet zich trapsgewijs daaraan aanpassen.

 

De zee zal door haar oneindige horizon het gevoel van nederigheid aankweken. Haar onstuimigheid in het stormweer zal het gevoel verstevigen, om ons geleidelijk toe te laten de dominerende omgeving met kalmte te doorstaan. Het natuurlijk angstgevoel. dat met ieder gevaar te paar gaat. zal als een natuurlijk verschijnsel aanvaardt worden en als dusdanig de attentie verscherpen en de paniek die de angst voor de angst aanwakkert vermijden.

 

Zeer snel zal het duidelijk worden, dat de kennis van het gebeuren het enige menselijk middel inhoud om de botsing met de natuurelementen te vermijden en mogelijk zelfs hun kracht positief te benutten. De leer zal duidelijk aangeven dat, hoe meer men weet, hoe veiliger men leeft.

 

Men zou het ook nog anders kunnen uitdrukken. Moedig zijn, laat ons toe een klein stapje in het onbekende te zetten, maar de ervaring en de kennis van zaken zetten steeds het onbekende verder weg. Wereldzeilers zijn niet moediger dan jullie, jongens, enkel hun ondervinding is groter.

 

Wees steeds aandachtig en neem nota van wat U overkomt. Vele mensen zijn moedig maar indien ze de ondervinding niet tot hun bewust brengen blijven ze ter plaatse trappelen. Zoveel mogelijk leren is dus de boodschap. Zij die U aan boord bijstaan zullen uw vooruitgang volgen en steunen.

 

Zelfvertrouwen maakt deel uit van het welzijn. U kunt het enkel al doende winnen. Blijf niet bij de pakken zitten. Geeft U een doel en tracht het te bereiken. Handel in dienst van uw intiem welgevoelen: het meest waardevol, het mooiste.

 

Het leven aan boord geeft U, samen met uw innerlijke versterking, de mogelijkheid om U voor de gemeenschappelijke veiligheid in te zetten en eensluidend met anderen te handelen, alsook om Uzelf in een team te ontdekken. JONGENS, SCHEEP IN!

 

Maart 2003.

 

Willy de Roos

11:46 Gepost door Willy de Roos in web, algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noordwestelijke doorvaart |  Facebook |

09-04-08

Bedenkingen over het levenseinde.

 

 

Sterven: laatste glimp van vreugde of van verdriet.

 

De nabije dood, en de herinnering aan mijn houding in de gegeven omstandigheid, dat is het meest waardevol wat mij overblijft na de noordwestelijke doorvaart. Nu nog, meer dan dertig jaar later, voel ik nog steeds, bij het innerlijke denken aan mijn dood, de rustige sereniteit die ik toen aanvoelde, gevangen in het pakijs, en het levenseinde zo nabij.

 

Het is toen, dat het belang van een positief oordeel over het voorbije leven mij als essentieel voorkwam. Al levende wat ik dacht mijn laatste ogenblikken te zijn, heb ik definitief begrepen dat mijn dood enkel mijn fysisch leven kon beëindigen. De geest is niet meer bewust als het coma hem overvalt. De laatste bedenkingen, voor mij de ultieme glimp van een tevreden geweten, slingeren zich als eeuwigdurend in het hiernamaals.

 

Deze gewaarwording is voor mij hoogst belangrijk omdat zij het waardevolle van de ultieme confrontatie met het innerlijke zelfbeeld definitief vastlegt. Verwijt men zich niets, dan sterft men tevreden voor wat men geweest is, en dit vergenoegend imago, waaraan niets een bewust einde gesteld heeft, blijft uw eeuwigdurend zielsbeeld. Voor een gelovige is dit de onsterfelijkheid van de ziel en de toegang tot de hemel. Maar ook voor hem, die ontevreden over zichzelf sterft, blijft het sombere zielsbeeld alsook in de eeuwigheid en tekent de weg naar de hel.

 

De gelovige heeft kunnen opmerken dat ik de onsterfelijkheid van de ziel beleefd heb en ook dat een aanneembaar concept van hemel en hel tot uiting kwam.

 

Zo ondervond ik de voorrang van het leven. Het afscheid is deel van het bestaan en zijn verloop is in nauw verband met het voordien geleefde.

 

Gedurende mijn ontreddering, heb ik haar kunnen overmeesteren van zodra ik er van overtuigd was, dat mijn laatste ogenblikken van innerlijke vreugde niet gespaard zouden zijn.

 

De overeenstemming tussen het zielsstreven en het positieve lichaamsantwoord verwekte een opgetogenheid die de laatste fysische krachten vrij gaf en het is deze nieuw herwonnen energie die mij heeft toegelaten de noodtoestand te overleven.

 

Willy de Roos