02-02-08

Het zeilschip

De bouw van mijn schip werd in 1970, door de scheepswerf "Gebroeders Michot" in Thuin,  volbracht.  De werf was gespecialiseerd in de bouw van binnenschepen, maar de geringe afmetingen van de sluizen, die bij aflevering, op de Samber moesten doorvaart worden; lieten de werf niet toe om zich aan de evolutie naar steeds grotere schepen, aan te passen.

Er moest naar andere constructies uitgekeken worden; Zo kwam het inzicht om jachten te bouwen en ik was de eerste om daar op in te gaan. Ik heb het mij nooit beklaagd. De arbeiders op de werf waren zeer bekwaam in staalconstructie en de rondingen van het schip bleken snel de perfectie te evenaren.

Gedurende mijn tochten legde "Williwaw" meer dan 300.000 zeemijlen af zonder noemenswaardige averij. Ik breng met genoegen hulde aan zijn ontwerper Louis Van De Wiele en aan de bouwers uit Thuin.

Het schip werd door de vrienden van het Nationaal Scheepvaart Museum aan het museum geschonken, maar daar bleek geen budget aanwezig om "williwaw" te onderhouden. De stad Antwerpen schudde de last van haar weg en leende het zeilschip aan de STAB met als doel: het schip door hen te laten varen en te onderhouden.

Ik was misnoegd over deze regeling, omdat ik dacht dat het schip zou bewaard worden zoals het was en zodoende zou getuigen hoe en met welke uitrusting de verschillende tochten tot een goed einde gekomen waren.

Vandaag ben ik echter tevreden geworden omdat het schip prachtig onderhouden is en met zorg voor een bredere bemanning is aangepast. Mijn vroeger schip komt een sociaal nut tegemoet en geeft aan jongeren de gelegenheid om met een bekwame leiding de zeilsport te beoefenen.

15:31 Gepost door Willy de Roos in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de roos, willy de roos, williwaw, willy, station polaire |  Facebook |

Curiculum

Tussen de jaren 1972 en 1975 zeilde ik rond de wereld van oost naar west en langs kaap Hoorn en kaap Goede Hoop grotendeels als solovaarder.

Vertrokken in mei 1977, lukte het mij de noordwestelijke doorvaart, van Groenland tot aan de Beringstraat, te doorvaren en behouden de Canadese haven van Vancouver, op 28 october van het zelfde jaar, te bereiken. J-L de Gerlache vergezelde mij gedurende 6 weken. Deze reis is beschreven in mij boek "De noordwestelijke doorvaart"

In juni1978 zette ik de tocht verder naar Antarctica, en na daar de reisweg van de "Belgica" gevolgd te hebben, zette ik cours naar Nieuwpoort vanwaar ik in 1977 vertrokken was. Ik werd aldus de eerste in de wereldgeschiedenis, die er in slaagde het Amerikaans vasteland te omronden. Jean Bourgeois, een Belgische bergbeklimmer, was aan boord in Antarctica.

In 1982 vertrok ik terug naar Antarctica om het vasteland te filmen als een inventarisatie van de toenmalige staat van het vasteland. Ik werd daarvoor bijgestaan door Alfi Van Brande en wij volgden al varende voornamelijk het zog van de Franse poolreiziger J-B Charcot. Mijn boek "Ontoegankelijk Horizont" vertelt deze reis.

In 1986, filmde ik over de zestiende-eeuwse maritieme ontdekking van Argentina en Chili. Deze zeer speciale opdracht werd als solozeiler volbracht.

Deze verschillende reizen werden alvorens de klimaatverwarming volbracht. Zij hebben mij een zeer grote ondervinding bijgebracht, voornamelijk in het met ijs beladen water.

Tegenwoordig is het pakijs minder compact en gemakkelijker te doorvaren. De hedendaagse poolreizen zijn daardoor minder merkwaardig. Dat valt niet direct op, omdat de sponsors die nu bijna steeds aanwezig zijn, het sensationele nodig hebben om de aandacht te trekken.

Ik bekostigde persoonlijk mijn reizen. Zij werden daardoor minder in de kijker gezet en ook sneller vergeten. Dat is wel spijtig.