22-04-08

Bedenkingen bij het inschepen van onze jongeren

 


 Beveren, de 22/04/2008.

 

 

 

Aan onze jongeren.

 

De opvoeding der jeugd zou veel te kort komen indien de leer voor zelfbestuur ter zijde zou gelaten worden. In onze huidige samenleving waar regels en wetten meer en meer ieders gedrag leiden en beperken is het van groot belang om de natuurlijke en menselijke drang voor zelfregering een mogelijke uiting te bieden

 

Nog enkel de woestijn, de bergachtige streken en het zeegebied geven de mens de vrijheid om zich een eigen levensstructuur op te bouwen. Natuurlijk gelden daar ook regels, maar ze zijn door de aard van de omgeving opgelegd en moeten dus vanzelfsprekend aanvaard worden. Het bestaan van deze regels vergt een fysische en mentale bekwaamheid. De zelfregering moet zich trapsgewijs daaraan aanpassen.

 

De zee zal door haar oneindige horizon het gevoel van nederigheid aankweken. Haar onstuimigheid in het stormweer zal het gevoel verstevigen, om ons geleidelijk toe te laten de dominerende omgeving met kalmte te doorstaan. Het natuurlijk angstgevoel. dat met ieder gevaar te paar gaat. zal als een natuurlijk verschijnsel aanvaardt worden en als dusdanig de attentie verscherpen en de paniek die de angst voor de angst aanwakkert vermijden.

 

Zeer snel zal het duidelijk worden, dat de kennis van het gebeuren het enige menselijk middel inhoud om de botsing met de natuurelementen te vermijden en mogelijk zelfs hun kracht positief te benutten. De leer zal duidelijk aangeven dat, hoe meer men weet, hoe veiliger men leeft.

 

Men zou het ook nog anders kunnen uitdrukken. Moedig zijn, laat ons toe een klein stapje in het onbekende te zetten, maar de ervaring en de kennis van zaken zetten steeds het onbekende verder weg. Wereldzeilers zijn niet moediger dan jullie, jongens, enkel hun ondervinding is groter.

 

Wees steeds aandachtig en neem nota van wat U overkomt. Vele mensen zijn moedig maar indien ze de ondervinding niet tot hun bewust brengen blijven ze ter plaatse trappelen. Zoveel mogelijk leren is dus de boodschap. Zij die U aan boord bijstaan zullen uw vooruitgang volgen en steunen.

 

Zelfvertrouwen maakt deel uit van het welzijn. U kunt het enkel al doende winnen. Blijf niet bij de pakken zitten. Geeft U een doel en tracht het te bereiken. Handel in dienst van uw intiem welgevoelen: het meest waardevol, het mooiste.

 

Het leven aan boord geeft U, samen met uw innerlijke versterking, de mogelijkheid om U voor de gemeenschappelijke veiligheid in te zetten en eensluidend met anderen te handelen, alsook om Uzelf in een team te ontdekken. JONGENS, SCHEEP IN!

 

Maart 2003.

 

Willy de Roos

11:46 Gepost door Willy de Roos in web, algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: noordwestelijke doorvaart |  Facebook |

09-04-08

Bedenkingen over het levenseinde.

 

 

Sterven: laatste glimp van vreugde of van verdriet.

 

De nabije dood, en de herinnering aan mijn houding in de gegeven omstandigheid, dat is het meest waardevol wat mij overblijft na de noordwestelijke doorvaart. Nu nog, meer dan dertig jaar later, voel ik nog steeds, bij het innerlijke denken aan mijn dood, de rustige sereniteit die ik toen aanvoelde, gevangen in het pakijs, en het levenseinde zo nabij.

 

Het is toen, dat het belang van een positief oordeel over het voorbije leven mij als essentieel voorkwam. Al levende wat ik dacht mijn laatste ogenblikken te zijn, heb ik definitief begrepen dat mijn dood enkel mijn fysisch leven kon beëindigen. De geest is niet meer bewust als het coma hem overvalt. De laatste bedenkingen, voor mij de ultieme glimp van een tevreden geweten, slingeren zich als eeuwigdurend in het hiernamaals.

 

Deze gewaarwording is voor mij hoogst belangrijk omdat zij het waardevolle van de ultieme confrontatie met het innerlijke zelfbeeld definitief vastlegt. Verwijt men zich niets, dan sterft men tevreden voor wat men geweest is, en dit vergenoegend imago, waaraan niets een bewust einde gesteld heeft, blijft uw eeuwigdurend zielsbeeld. Voor een gelovige is dit de onsterfelijkheid van de ziel en de toegang tot de hemel. Maar ook voor hem, die ontevreden over zichzelf sterft, blijft het sombere zielsbeeld alsook in de eeuwigheid en tekent de weg naar de hel.

 

De gelovige heeft kunnen opmerken dat ik de onsterfelijkheid van de ziel beleefd heb en ook dat een aanneembaar concept van hemel en hel tot uiting kwam.

 

Zo ondervond ik de voorrang van het leven. Het afscheid is deel van het bestaan en zijn verloop is in nauw verband met het voordien geleefde.

 

Gedurende mijn ontreddering, heb ik haar kunnen overmeesteren van zodra ik er van overtuigd was, dat mijn laatste ogenblikken van innerlijke vreugde niet gespaard zouden zijn.

 

De overeenstemming tussen het zielsstreven en het positieve lichaamsantwoord verwekte een opgetogenheid die de laatste fysische krachten vrij gaf en het is deze nieuw herwonnen energie die mij heeft toegelaten de noodtoestand te overleven.

 

Willy de Roos

02-02-08

Curiculum

Tussen de jaren 1972 en 1975 zeilde ik rond de wereld van oost naar west en langs kaap Hoorn en kaap Goede Hoop grotendeels als solovaarder.

Vertrokken in mei 1977, lukte het mij de noordwestelijke doorvaart, van Groenland tot aan de Beringstraat, te doorvaren en behouden de Canadese haven van Vancouver, op 28 october van het zelfde jaar, te bereiken. J-L de Gerlache vergezelde mij gedurende 6 weken. Deze reis is beschreven in mij boek "De noordwestelijke doorvaart"

In juni1978 zette ik de tocht verder naar Antarctica, en na daar de reisweg van de "Belgica" gevolgd te hebben, zette ik cours naar Nieuwpoort vanwaar ik in 1977 vertrokken was. Ik werd aldus de eerste in de wereldgeschiedenis, die er in slaagde het Amerikaans vasteland te omronden. Jean Bourgeois, een Belgische bergbeklimmer, was aan boord in Antarctica.

In 1982 vertrok ik terug naar Antarctica om het vasteland te filmen als een inventarisatie van de toenmalige staat van het vasteland. Ik werd daarvoor bijgestaan door Alfi Van Brande en wij volgden al varende voornamelijk het zog van de Franse poolreiziger J-B Charcot. Mijn boek "Ontoegankelijk Horizont" vertelt deze reis.

In 1986, filmde ik over de zestiende-eeuwse maritieme ontdekking van Argentina en Chili. Deze zeer speciale opdracht werd als solozeiler volbracht.

Deze verschillende reizen werden alvorens de klimaatverwarming volbracht. Zij hebben mij een zeer grote ondervinding bijgebracht, voornamelijk in het met ijs beladen water.

Tegenwoordig is het pakijs minder compact en gemakkelijker te doorvaren. De hedendaagse poolreizen zijn daardoor minder merkwaardig. Dat valt niet direct op, omdat de sponsors die nu bijna steeds aanwezig zijn, het sensationele nodig hebben om de aandacht te trekken.

Ik bekostigde persoonlijk mijn reizen. Zij werden daardoor minder in de kijker gezet en ook sneller vergeten. Dat is wel spijtig.